Loading...

Πέμπτη, 2 Ιούλιος 2009

H σανίδα.

Την κρατάς. Χαλαρά. Με τα ακροδάχτυλα. Ακουμπάς πάνω το τζιν (σκέτο). Κάνα ρακάκι αν το χουν φέρει από το νησί. Ακουμπάς την τηλεόραση. Το κινητό. Κάνα βιβλίο. Την κρατάς παρατηρώντας τις παρανυχίδες του ξύλου που αρχίζει από την υγρασία και τρώγεται. Μαζί με το χρώμα. Αν είναι βαμμένη η σανίδα σου.
Τι χρώμα είναι η σανίδα σου; Α, δεν το σκέφτηκες. Το έχεις αφήσει φυσικό, "ξυλέ". Μόνο κάτι αυτοκόλλητα αυτοκινητάκια. Αντίκες. Γούστα είναι αυτά.
Την κρατάς.
Ενοχλεί το δαχτυλίδι.
Το πετάς.
Την κρατάς. Ή νομίζεις. Γιατί μερικές φορές ξεχνιέσαι από τη συνήθεια και δεν το καταλαβαίνεις.Όχι, όχι, σίγουρα την κρατάς. (Γιατί;-Δεν μπορείς να πεις με σιγουριά)
Κούραση. Λίγο. Η παλάμη ανεβαίνει εξ ενστίκτου. Πιο πολλή αφή. Εξ ενστίκτου.
Την κρατάς και...πάτε. Κάπου.
Πάτε. Πάτε.
Την κρατάς (Βόμπουρν, τεράστιος ώμος, όχι άλλες λέξεις)
Είναι μακριά το κάπου.
Δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς, δε γίνεται αλλιώς. Πρέπει να πας προς το κάπου.
(Ή όχι;)
Την κρατάς.
Δεν υπάρχει χρόνος και λόγος για παραπάνω ερωτήσεις.
Κυλάτε παρέα.
Θάλασσα σταματημένη.
Την κρατάς ή σε κρατάει εκείνη;
Σχεδόν θυμώνεις. Όχι σχεδόν. Θυμώνεις. Πολύ.
Την κρατάς και τη σφίγγεις με λύσσα.
Δεν παθαίνει τίποτα φίλε. Δεν πονάει. Εσύ ματώνεις.
Την αφήνεις να σε σύρει.
Σέ ρνε σαι.
Στο...κάπου;
Καλά είναι.
Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο.
Την κρατάς.
Με ανακούφιση.
Την κρατάς.
Χαμογελάς.

ΤΗΝ ΑΦΗΝΕΙΣ.

Τρίτη, 30 Ιούνιος 2009

Πέμπτη, 25 Ιούνιος 2009

Πέμπτη, 4 Ιούνιος 2009

Ο μύθος της δεύτερης ευκαιρίας.

Να αποκεφαλιστεί.
Το υπόλοιπο σώμα να τεμαχιστεί σε τέσσερα μέρη,
που θα διατεθούν κατά βούληση.
Καμία επιείκεια για τους προδότες.

Δευτέρα, 1 Ιούνιος 2009

Έχω κατακτηθεί ολοκληρωτικά

Έχω φθινοπωρινά αισθήματα
κηλίδες
θανάσιμες πληγές μέσα μου

κ. Ζαν

Κυριακή, 31 Μάϊος 2009

Not me: δεν θα τελειώσει ποτέ;

Μe: Yes darling, ποτέ.

Δεν τελειώνει.

Δεν τελειώνει.

Δεν τελειώνει αυτό το γαμημένο.

Αυτή η άτιμη η Γκρέτα

πότε διάολο θα επιστρέψει;

Αλέξη,

Το να βιώνεις ακρωτηριασμούς άλλων, το ξέρω ότι σε σοκάρει, αλλά δεν είναι τίποτα, μπροστά στο να βιώνεις ακρωτηριασμό δικό σου.

Η γέφυρα.

Ασε μας ρε Αλέξη. Ούτε για τη γέφυρα ήρθα. Ούτε για να μου πεις για την τρύπια μου μπανιέρα. Έχεις κάνα μαγικό; Έχεις;

Σάββατο, 30 Μάϊος 2009

Πέτρα η καρδιά.

Λυγμός παγωμένος.
Φεύγαμε.

H Σμύρμη καιγότανε

Άστραφταν τα νερά και πύρωναν
και φεύγαμε μακριά.
Τι να σου λέω τώρα...

Πέμπτη, 14 Μάϊος 2009

But I'm trying Ringo!!!

Τετάρτη, 6 Μάϊος 2009

Θα μου συγχωρέσει η κ. Κική την σκοτεινή διαίρεση.

Η μνήμη ,
κύριο όνομα των θλίψεων ,
ενικού αριθμού ,
μόνο ενικού αριθμού
και άκλιτη .
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη .

Ο έρωτας

όνομα ουσιαστικόν ,
πολύ ουσιαστικόν ,
ενικού αριθμού ,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού ,
γένους ανυπεράσπιστου .
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες .

Ο φόβος ,
όνομα ουσιαστικόν ,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός :
οι φόβοι .
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα .


Η νύχτα

όνομα ουσιαστικόν ,
γένους θηλυκού ,
ενικός αριθμός .
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες .
Οι νύχτες από δω και πέρα.

30 νύχτες ....μες στην αιωνιότητα...

30 ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΝΥΧΤΕΣ.

Πέμπτη, 5 Μάρτιος 2009

Λόγω της ημέρας.

Οι στίχοι τραγουδιών που ζηλέψαμε όλα αυτά τα χρόνια (ο πληθυντικός ως reservoir dogs)

"Που πας όταν κοιμάσαι;
Θέλω ναρθω κι εγώ"
(Σπανουδάκης Σούλα, πριν γνωρίσει το Χριστό- και τον Καραμανλή. Θα έλεγα το καυστικό πως ο οποιοσδήποτε μπορει να γράψει παύλα κάνει κάτι καλό για μια φορά αλλά είναι και ο "Ξαφνικός Έρωτας" που με μπερδεύει με τον συγκεκριμένο δημιουργό. Τι να πω; Ο Κύριος!!!!)

"Που φόρεσα καινούργια καμπαρντίνα
και μια βροχή δεν έβρεξε ο θεός"
(Λίνα, Σούλα-Μία είναι η Λίνα, Σούλα. Δεν υπάρχει πιο blue παραπονιάρικος στίχος στην ελληνική δισκογραφία. )

"Να πιω νερό εκεί που θα πλυθείς"
(Λίνα, καπάκια Σούλα. Διότι μια φορά μπορείς, δύο, άντε τυχεράκια!, αλλά το τρεις και δεκάκις και ποκυδεκαπλάσια...τυχαίο δεν το λες, δεν το λες!)

Αυτά ζηλέψαμε.Αλλά δεν κλέψαμε.

Τρίτη, 3 Μάρτιος 2009

ΞΑΝΑΠΑΙΖΕΤΑΙ

ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΟΙΚΙΑΚΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ

Mεταφοραί

Χρυσόστομος Διαπαντός.

Πέμπτη, 26 Φεβρουάριος 2009

Δεν είπα τίποτα

Τι να σου έλεγα;
Το΄χα ραγίσει το ποτηράκι.

(Εξάλλου το είχες βγάλει το εισιτήριο).

Να μείνεις ήθελα!

Καρφωμένη εκεί στην "κιγκαλερία" του πιανάδικου.
Να μείνω
ήθελα κι εγώ.

Νύχτες πολλές μετά και τύφλα

το ομολόγησα ανοιχτά.
Τύφλα κι εσύ. Τα χες ξεχάσει.
Μα...τα θυμήθηκες μεμιάς.

Λέξη δεν είπα.

Τι να σου έλεγα;
Κι αν ράγιζες κι εσύ;
Τα παράτησα με τις σαπουνάδες και το βαλα στα πόδια.

Τα ποτηράκια.

Χρόνων πολλών, αντίκες πια. Με...άνθη.
Πρόσεχα. (να΄ταν που πρόσεχα πολύ;)
Το ένα το ράγισα.

Η μελαγχολική μας όψη,

δεν είναι το σύννεφο (Μαγιακόφσκι, Σούλα)
δεν είναι το δάνειο (Eurobank, Σούλα)
δεν είναι η μάνα μου στο μνήμα (Κυρία Μαρίνα, Σούλα)

είναι το ραγισμένο ποτηράκι.

EΠΙΤΑΚΤΙΚΑ

στο συνομώτη.
Δεν υπάρχει καιρός για συναισθηματισμούς.
ΚΡΑΤΑ ΜΕ!

Τρίτη, 17 Φεβρουάριος 2009

TALGO per me.

Πέμπτη, 12 Φεβρουάριος 2009

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΔΕ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ Ή ΣΟΚ ΜΕ ΜΑΓΕΙΡΑ! part ΙII

Σοκ με μάγειρα.
Παύση 32 μέτρα.
Ε και γιατί δε μιλάτε ρε; Έλεγα κι εγώ τέτοια ώρα...μόνη της...

Τι εννοείς γυναίκα σου; Το (για τους άλλους, όπως όλων )έξυπνο μάτι έπεσε στο δείκτη. Είστε παντρεμένοι;
Παντρεμένοι! Κοινώς αλαζονικός καγχασμός.
Άστο Μήτσο. Εμείς έχουμε ιστορία.

Κύριος ο Δημήτρης. Απομακρύνθηκε, με τρόπο, ένα σκαμπώ, ζήτησε να δοκιμάσει ένα αψέντι, που που το είχε απορία τόσα χρόνια, τώρα που γίναμε όλοι μια χαρούμενη ατμόσφαιρα. Ο ψηλός επειδή επιέλους θα έκλεινε. το έκανε μπελαλίδικο και φλαμπέ.
Πλήρωσε. Όλα. Κι άφησε και προσκλήσεις για το ρεστοράν .

Τρεκλίζοντας, έκλεισε την πόρτα πίσω του.
Ιστορία!!!Σιγά ρε φίλε! Κι εμείς τι είχαμε!
"Το όνειρο ΔΕ μας ανήκει.ΔΕ μας ανήκει. Δε μας ανήήήκειειει.
Το όόόνειροοο ΔΕΕΕΕΕ μας ανήήήκειειει"

Τετάρτη, 11 Φεβρουάριος 2009

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΔΕ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ Ή ΣΟΚ ΜΕ ΜΑΓΕΙΡΑ! part II

Δεν σήκωσε το κεφάλι. Δεν κουνήθηκε καν από τη θέση.
Bad news.
Δεν ζωγράφιζε ακριβώς. Σκόρπιες γραμμές μάλλον.
Και κάτι λέξεις.

Έπιασε κουβέντα με το μπάρμαν. Έτσι κι αλλιώς τρεις κι ο κούκος ήταν στο μαγαζί.
Μη νομίζει κιόλας η μπετούγια, πως ήρθε για καμάκι.
Τι κάνεις-τι κάνω-που δουλεύεις-πως σε λένε-γιατί δεν έφυγε η Στέλλα.

Άκουγε, ήταν σίγουρο πως άκουγε.
Η Στέλλα έφυγε γιατί το παιχνίδι είχε τελειώσει.
Τουλάχιστον ο Φούντας τη σκότωσε.

Και γιατί δεν έμενε να τον παντρευειεί αφού το παιχνίδι είχε τελειώσει;
Αυτό σύντροφε (-σύντροφε; Χριστός και Παναγία!-)
θέλει πολύ πολύ αλκοόλ.

Έκανε νόημα για μια βόλτα ακόμη.
Ο ψηλός κινήθηκε νωχελικά προς το μεξικάνικο γελώντας κάτω από τα μουστάκια του.

Για πες, να δούμε τι θέλουν επιτέλους οι γυναίκες.
(Πρωτότυπο δεν το λες, αλλά τουλάχιστον βγαλμένο από τη ζωή)

Σημασία δεν έχει τι λέω εγώ. Σημασία έχει γιατί δεν σε παντρεύτηκε η δικιά σου.
Κατάστηθα τον βρήκε. Κι όπως πάντα κάλυψε το ενστικτώδες για παραλλαγή γέλιο .
Ποια δικιά μου;


Δεν ήταν κακή περίπτωση. Απλώς οι ώρες για αποσυμπίεση δεν περίσσευαν πια.
Πήγαινε στοίχημα πως του έριχνε καμιά δεκαριά χρονάκια.
Μα ήταν από κείνες τις ντουλάπες μελαχρινές κατασκευές που ο χρόνος παίζει τα αρρενωπά του παιχνίδια.
Ήταν νωρίς. Κοίταξε το κινητό με απόγνωση. Έπρεπε να sit back και να το απολαύσει.

Ποια δικιά μου;
Αυτή που δεν είναι εδώ απόψε και δεν είσαι σπίτι της.
Και γιατί θα έπρεπε να ήμουν σπίτι -της-;
Επειδή τσιμπάς.

Σόκ με μάγειρα! Που θα έλεγε και ο αθλητικογράφος, αν δεν είχε απολυθεί απόψε για να γλιτώσει η διοίκηση το δώρο.

Η...χα...δικιά μου είναι παντρεμένη.
Ουουου...και;
Δε γίνεται...ο δικός της είναι βίαιος.
Πόσο βίαιος. Σου έχει έρθει με μελανιές;
Όχι αλλά μου έχει έρθει κλαίγοντας.
Να της πεις να χωρίσει.
Δε γίνεται.
Γιατί;
Με περνάει 10 χρόνια.
Ουουου...και;
φοβάται.
Της το πες;
Φοβάται.
Της το πες;
(Φοβάμαι)
Παύση.

Φερε άλλη μία.

Γιατί δεν της το λες;
Μα τώρα τι επίθεση είναι αυτή;

Η αγάπη πρέπι να λέγεται. Ο ψηλός ακούμπησε τα ποτ'ήρια μπροστά μας κι άλλαξε τα τασάκια.

Με τρελαίνει. Είμαι καψούρης αλλά κάνει σαν τρελή από τη ζήλεια. Ανάσα δε μ' αφήνει να πάρω. Ακόμα και την αδελφή μου ζηλεύει. Πριν ένα μήνα την πάντρεψα και στο γλέντι του γάμου μια φορά δε σήκωσα τηλέφωνο και την επόμενη, έγινε της πουτάνας!
Πες της να χωρίσει.
Δεν κατάλαβες, με χώρισε αυτή. Την επόμενη που σου πα.

Ασε τα επόμενα δικά μου.
Θα φέρεις άλλη μία;

Της το πα και μου είπε πως δεν μπορεί να μου έχει καμιά εμπιστοσύνη. Όταν τελικά άνοιξε το τηλέφωνο της.
Ετσι είναι καλύτερα είπε.
Το έχω πάρει απόφαση. Το έχω πάει απόφαση.
Εχω και τη μάνα μου από πίσω. Εμένα έχει για στήριγμα. Τι να της πω; Την έπαιρνε τηλέφωνο και τη ρώταγε που είμαι. Γνωρίζονται. Στο ίδιο μαγαζί δουλεύουν. Την έκανε φίλη και καλά να το έλέγχει. Σκατά!
Πως βρέθηκε να μιλαέι για τη Δήμητρα; Η Δήμητρα είναι τελειωμένη υπόθεση.
ΤΕ-ΛΕΙΩ-ΜΕ-ΝΗ.

Εσύ τι κάνεις εδώ; Ασυνήθιστο για μια γυαναίκα να σκάει τέτοια ώρα σε μπαρ.

Δε μιλάμε για μένα...το όνομα σου;
Δημήτρης.

(Θα κάνατε και κοινή γιορτή).
(Πουτάνα! σκάσε!)

Δημήτρη, βρες την και πες της πως την αγαπάς.
Αποκλείεται! Έμαθα μέσω κοινών γνωστών πως έβαλε μπροστά για παιδί με τον δικό της.
Τον....βίαιο; Α...Μάλιστα... η τύπισσα είναι αλλού.
Είναι μόναχα για το λίγο πριν.Φύγε, σύντροφε.

(Ασε ρε κοπελιά. Τι ξέρεις για το μωρό; Το χα στο πλαι μου και σφάδαζε. )

Έλα ας πιούμε.

(Ωπα ρε έξυπνη κι εσύ τι κάνεις εδώ τέτοια ώρα;)
Πλησίασε μια θέση στα σκαμπώ.
Τι γράφεις εδώ;Σε έβλεπα τόση ώρα.

Αυτά είναι από το μαγαζί.
Ο ψηλός έφερε μια βόλτα από μόνος του.
Επιτέλους.
Στις χαρές μας αδελφέ, αλλά εδώ η κυρία μας τα χει κάνει ρόϊδο.

Ασε η κυρία είναι αλλού.

Στριφογύρισε το δαχτυλίδι στο δείκτη της.

Εδώ μας έχει κάνει φύλλο και φτερό κι εκείνη δε μας λέει τίποτα.

Η αλήθεια είνια ότι είναι στρείδι.

Δεν έχει στρειδι και μύδι. Φέρε άλλη μια βόλτα. Μια οικογένεια γίναμε. Να μάθουμε και τα δικά της. Δεν πάει έτσι.

Σύντροφε Δημήτρη τα μάθεις, δεν τα μαθεις τα δικά μου-είχα ρχίσει να την ακούω- την κυρία παράτα τη. Παντρεύτηε νωρίς έτσι δεν είναι;

Σοκ με μάγειρα νούμερο 2. Παύση 16 μέτρα.

Που το ξέρεις;
Χρόνια στα μπετά. Φύγε.
Εχω φύγει.
Τι θες εδω τότε απόψε; Δευτεριάτικα;
'Ηρθα να γνωρίσω εσένα.
Καλώς τα ναυτάκια ατα ζουμπουρλούδικα Να τες οι τύχες οι καλές!!!

Αστο Μήτσο η γυναίκα είναι σλλού.
Ωπα ρε τι αλλού;
Είναι γυναίκα μου.

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΔΕ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ Ή ΣΟΚ ΜΕ ΜΑΓΕΙΡΑ!

Νυν Σεφ.
Τα καλά κορίτσια δεν πάνε μόνα τους σε μπαρ. Πόσο μάλλον τέτοια ώρα. Καθημερινή.

Τα καλά κορίτσια δεν παραγγέλνουν με τέτοια σιγουριά ούτε κάθονται στην μπάρα.
Τα καλά κορίτσια δεν δέχονται κεράσματα τόσο ανοιχτά.
(Τα κακά παλι, όχι τόσο κλειστά)

Λευκό χαρτί.

Θα δώσει μία ευκαιρία. Τα καλά κορίτσια δεν του ανήκουν, είχε ακούσει μια φορά αυτό το "Το όνειρο δε μας ανήκει" και καπάκια το Σάββατο πήγε και τον εστόλισε γαρύφαλλο από την κορυφή μέχρι κάτω το λουστρίνι, τον τύπο. Δυο δόσεις Εθνική έφαγε και μια Eurobank, που τα χε από Δευτέρα. Συν τα προγραμματισμένα για το Σάββατο. (Και δεν ήταν και κάνας σφιχτός).

Το όνειρο ΔΕ μας ανήκει.ΔΕ μας ανήκει.Δε μας ανήήήήήκειειειει.

Καθόταν εκεί στην άλλη άκρη της μπάρας και την κοίταγε.
Μπα! Definitely, τα καλά κορίτσια δεν συμπεριφέρονται έτσι.
Είπε στο μπάρμαν να κεράσει μια βόλτα.
Τον συμβουλεύτηκε πρώτα.

Καλή κίνηση.

Το αγαπημένο μεξικάνικο είναι πάντας λόγος χαμόγελου. Πόσο μάλλον το τσάμπα! Του σήκωσε το ποτήρι (ελπίζοντας πως θα γλιτώσει φτηνά.'Οχι)

Πήρε θάρρος.
Τα καλά κορίτσια!Ωχουουου!
Τα καλά, τα κακά, τα ευαίσθητα...
δεν πάει στο διάολο!
Ετσι κι αλλιώς
το γαμημένο
δε μας ανήκει!

Πλησίασε.
Ζωγράφιζε σ ένα
Λευκό χαρτί.

...ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
(ΣΤΣ.ΠΡΩΤΑ Ο ΘΕΟΣ!)

Πονοκέφαλος!

Μη μιλάω δυνατά.
Δεν έχεις τίποτα.
Κλείδωσε να πάμε σπίτι.

Τρίτη, 10 Φεβρουάριος 2009

Κοιμήθηκα. (Τί ειδα;) Ξύπνησα.

Πόρτα.
Σκάλα.
Βήματα.

Mercy mercy,

Mr. Percy, there ain't nothing back in Jersey
But a broken-down jalopy of a man I left behind
And the dream that I was chasing, and a battle with booze
And an open invitation to the blues

Δευτέρα, 9 Φεβρουάριος 2009

ΑΥΛΑΙΑ.

They do not move.

Το 11 8 80

δε με έσωσε, απ το χαστούκι.
Αν και μου επεσήμανε -ορθώς-ποιος έκλεισε την αυλαία.

Και

κατσικανιάρηδες,μούσκαρους,τραγιά.

Γνώρισα και χαρούμενους τσιγγάνους.

Έκ/λειψη.

Το δε ακατανόητο..

Όπως τα ξέρεις...
Καπνός
Ημίφως
Θήτα.
(Θαύμα
Θάνατος
Θάλασσα
Θάρρος
Θαμπό
Θα μπώ
Θα...
Θαφ' το)

Όχι.

Το εκτόπισμα (ας σοβαρευτούμε επιτέλους)

Όπως γκρεμίστηκε
ακόμα εκεί είναι.
Όγκους λάσπη κοτρόνες
κονιορτό
εκεί τα παράτησα
στη μέση του στενού διαδρόμου
απ' όπου υποχρεωτικά περνώ
για να βγω έξω
ή να σπρωχτώ πιο μέσα.
Βουνό τα γκρεμίδια.

Αναρωτιέμαι
τόσο μεγάλη ήταν αυτή η ιστορία;

Αντίθετα
η ελαχιστότητα μιας ιστορίας
είναι που σωριάζει τόσον όγκο λύπης.

Και χάρη σ' αυτή τη δυσαναλογία
σώζεται το κύρος του ακατανόητου.

Κυρία Κική.

Τρίτη, 3 Φεβρουάριος 2009

Τρελό σκαρί

Τώρα...σου ξέφυγε;Ήτανε...κόλπο;
καλού κακού εγώ το χα το όπλο
κι έτσι χιονιά καιρό τυφλό φεγγάρι
κομμάτια σκόρπισα μαργαριτάρι.

Δεν...δεν είναι δάκρυα, δεν είναι λόγια
είναι τρελά σκαριά, τρελά ρολόγια
που επιστρέφουνε και καταστρεφουν
κομμάτια του καθρεφτη μέσα στρέφουν.

Τώρα... το πίστευες ή κοιταζόσουν;
Καλού κακού εγώ όσο κοιμόσουν
φρόντισα κι έθρεψα την αγωνία
σου λέω την έκανα σωστή κυρία!

...............................................................

Και πριν αυτή να Σας παρακαλέσει
ταξί με ραντεβού είχε καλέσει.
Και σε χιονια καιρό τυφλό φεγγάρι
στα σκοτεινά το δρόμο είχε πάρει.

(Τώρα την τρέχουμε ψυχιατρεία
καμια φορά η καυμένη η κυρία
για μια ζωή αλλιώτικη μιλάει
μα το τρελό σκαρί της δε βοηθάει)

Δευτέρα, 29 Δεκέμβριος 2008

So...

Your heart is not.

Πέμπτη, 18 Δεκέμβριος 2008

Εlectra's bebop.

Τατά,Τατά, Τατά, Τατά.
Ταατά, Ταατά, Ταατά.

Δευτέρα, 15 Δεκέμβριος 2008

Πιο σιγά.

Ακούγεσαι.

Όχι πιο πολλά δε θα ζήταγα,

Προς Θεού! Εδώ με τόσο λίγα και τα θαλάσσωσα. Φαντάσου....
Παρ΄όλα αυτά, μια δυο μέρες τις ήθελα. Και πρόσεξε ε, μιλάω για μέρες. Φως πα να πει...
Όχι πιο πολλά.
Λίγο ακόμα.
Μόνο.

Χα!
Δεκέμβρης!

Oύτε στιγμή.

Παρασκευή, 12 Δεκέμβριος 2008

Ασημένιος, σκαλιστός, βαρύς.

Σταυρός.

Δευτέρα, 8 Δεκέμβριος 2008

Kάποτε θα ρθουν

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί
που θα 'χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα.

ΣΚΑΤΑ!

Τετάρτη, 26 Νοέμβριος 2008

Λέω. Έτσι.

Λέω: κι αυτό θα ’ρθει. Και τ’ άλλο θα περάσει.
Πολύ δε θέλει ο κόσμος. Ένα κάτι
Ελάχιστο. Σαν τη στραβοτιμονιά πριν από το δυστύχημα
Όμως
Ακριβώς
Προς
Την αντίθετη κατεύθυνση

Αρκετά λατρέψαμε τον κίνδυνο κι είναι καιρός να μας το ανταποδώσει.

Villa Natacha, κύριος Οδυσσέας.

Ποιος είναι ο Κωσταντής;

Ο Κωσταντής είναι ιδέα...

Ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή.

Ποθητή,
που είναι ο Κωσταντής;
Γυναίκα,
που είναι ο Κωσταντής;
Σκύλα,
που είναι ο Κωσταντής;

Στο στομάχι σου κύρη μου. Να φέρω το Malox;

Δημώδες.

(Στb, ήτοι, σημείωση του blogger: Ο Κωσταντής δεν είναι ο Σκανδαλίδης, προφανώς)

Τρίτη, 25 Νοέμβριος 2008

Τι σκοτεινός παραμυθάς!

Ή μήπως τα παραμύθια ήταν σκοτεινά;
Ή μήπως τα μάτια μου που "είδαν" τις σκηνές σαν να τις ζούσα;

Παρασκευή, 21 Νοέμβριος 2008

Kαι μην ξεχνιόμαστε!

Ο ΟΙΚΟΣ!!!

(Και η Μitshubishi)

Τα ξυράφια δεν είναι λύση.

(Υπάρχουνε και τα καρφιά)

Ο οίκος!

Πέμπτη, 20 Νοέμβριος 2008

Μην τα βάζεις με τον Άρνολντ.

Ειδικά όταν κουβαλάει τα μανουάλια. Αναμμένα.
(Σημαίνει ότι είναι κομμάτι εκνευρισμένος, να το πω;)
(Εκνευρισμένος, θα το πω)

Τρίτη, 18 Νοέμβριος 2008

Aυτή η γυναίκα είναι μονίμως σωστή.

Τη λάθος ώρα.

κύριος Όσκαρ.

Πέμπτη, 13 Νοέμβριος 2008

Κι επιπλέον εισηγούμαι να καταστραφεί η Καρχηδόνα!

Τρίτη, 11 Νοέμβριος 2008

Eν πάση περιπτώσει

Ευτυχώς μπαίνουμε στον Οιδίποδα.
(Αυτόν τον τύραννο)

The art of...